سه روز از او خواست توبه كند ، ولى توبه نكرد . پس او را به آتش سوزانيد و فرمود : شيطان عقلش را گرفته ، وى را از راه به در برده و هوايش را زينت داده و او پيش وى مىآمده و در ذهنش چنين القا مىكرده است . نظر نگارنده : اگر بگوييم : سند اين روايت صحيح است - به جهت وجود افرادى كه در سلسله سند كامل الزياره هستند - مورد از مصاديق مرتد ملى است ؛ چون ابن سبأ ابتدا يهودى بود و بعد مسلمان شد و بعد به كفر بازگشت ؛ « 1 » پس بايد سه روز او را توبه دهند ، يا ( كشتن او بدين جهت بوده ) كه دعوى نبوت كرد ؛ چون هر كس ادّعا كند پيغمبر است خونش مباح و كشتن او واجب مىشود . « 2 » يا به جهت اينكه ادّعاى خدا بودن كسى غير از خداوند متعال را كرده است و روايت دلالت دارد بر اينكه براى اين نوع مرتدان جايز است سوزانده شوند چنان كه در كيفر لواط چنين است . علّامه حلّى : مرتد با شمشير كشته مىشود و واجب نيست سوزانده شود و نوع كشتن به دست امام است . « 3 »

--> ( 1 ) . نك : معجم رجال الحديث ، ج 10 ، ص 193 و 194 . ( 2 ) . نك : نهايه ، ص 730 . ( 3 ) . تحرير الاحكام ، ج 2 ، ص 236 . طبق نظرى ، ماجراى ابن سبأ و خود او ، اسطوره‌اى است كه سيف بن عمر كذّاب آن را ساخته است . نك : علّامه عسكرى ، عبد اللّه بن سبأ و نيز مائة و خمسون صحابى مختلق ، كه هر دو به فارسى ترجمه شده است . آية اللّه خوئى گفته است : اسطورهء عبد اللّه بن سبأ و قصهء آشوب و فتنه‌هاى خطرناكش ، ساختگى است كه آن را سيف بن عمر كذّاب ساخته است . معجم رجال الحديث ، ج 10 ، ص 194 .